no images were found
ध्रुवीने विराटशी साखरपुडा तोडला, कारण तिला त्याच्या अन्विताबद्दलच्या भावना कळल्या ,
सोनी सबवरील इत्ती सी खुशी ही मालिका अन्विता (सुम्बुल तौकीर खान) या निःस्वार्थी तरुणीच्या हृदयस्पर्शी प्रवासाचे चित्रण करते, जी आपल्या भावंडांसाठी पालकाची भूमिका निभावत आहे. आयुष्यातील कठीण प्रसंगांत कुटुंबाला आधार देणे असो किंवा प्रेम आणि विवाहातील आव्हानांचा सामना करणे असो, अन्विता नेहमी आपल्या कुटुंबाला एकत्र ठेवण्याचा प्रयत्न करते. जेव्हा ती आपल्या पती संजय (ऋषी सक्सेना) सोबत सुरक्षित आणि शांत भविष्याचे स्वप्न पाहते, तेव्हा त्याच्या खऱ्या हेतूंचा धक्कादायक उलगडा होतो आणि तिचे जग उलथापालथ होते. विश्वासघात आणि दुःखाचा सामना करताना तिला कधीही न कल्पिलेली वास्तवाशी सामना करावा लागतो.
कथा पुढे सरकत असताना, अन्विता संजयचे घर सोडून पुन्हा दिवेकर हाऊसमध्ये परतते. खोटाची वाडी येथे पोहोचल्यावर ती विराट (रजत वर्मा) ला सांगते की त्याने ध्रुवीशी (गारिमा कौशल्य) लग्न करावे, जेणेकरून पसरत असलेल्या अफवांना आळा बसेल की अन्विता संजयला सोडून विराटला (रजत वर्मा) आपला पुढचा पर्याय मानते. विराट अनिच्छेने ध्रुवीशी लग्नाला तयार होतो, पण एका अटीवर – अन्विताने कायमचे संजयला सोडले पाहिजे आणि त्याच्या आयुष्यात परतण्याची कोणतीही शक्यता नसावी. या करारानंतर विराट ध्रुवीला प्रपोज करतो. मात्र, साखरपुड्याच्या दिवशी ध्रुवी हृदयद्रावक निर्णय घेते. विराट आणि अन्विताच्या भूतकाळाबद्दल समजल्यावर तिला जाणवते की विराटचे मन कधीच पूर्णपणे अन्विताला सोडू शकणार नाही. धैर्याने ध्रुवी साखरपुडा मोडते, ज्यामुळे सर्वजण स्तब्ध होतात आणि भविष्य काय असेल याबद्दल प्रश्न निर्माण होतात.
ध्रुवी बाजूला झाल्यानंतर, अन्विता आणि विराट पुन्हा एकत्र येतील का?
ध्रुवीची भूमिका साकारणारी गारिमा कौशल्य म्हणाली, “ध्रुवीचा प्रवास नेहमीच दयाळूपणा, प्रामाणिकपणा आणि स्वतःशी प्रामाणिक राहण्याने मार्गदर्शित झाला आहे. तिचा विश्वास आहे की नाती विश्वास, स्पष्टता आणि परस्पर आदरावर उभी राहतात, आणि जर मनात अनुत्तरित प्रश्न असतील तर कोणतेही नाते फुलू शकत नाही. जेव्हा तिला विराट आणि अन्विताच्या भूतकाळाबद्दल समजते, तेव्हा ध्रुवीला जाणवते की साखरपुड्याला पुढे नेणे कोणासाठीही, स्वतःसह, योग्य ठरणार नाही. आव्हानात्मक परिस्थितीतही आपल्या तत्त्वांवर ठाम राहणारी व्यक्तिरेखा साकारताना मला अभिमान वाटतो. कधी कधी मागे हटणे हेच पुढे जाण्याचे सर्वात धैर्यशील पाऊल असते, याची ती आठवण करून देते.”
